.: اندکی صبر سحر نزدیک است :.

دلم تنگ دلتنگی غربته

hajatrava — Mon, 27 Oct 2008 11:59:18 GMT

یک ماه و ده روزه که از مشهد بیرون اومدم و عجیب دلتنگ دلتنگی غربت مشهد شدم . دلم برای گنبد طلا و ضریح و قشنگی حرم تنگ شده و دستم دور شده از اون همه عشق و قشنگی .

نمی دونم چرا باید از توی این کافی نت زیر پل سیدخندان از دلتنگی حرم بگم . از اون ضریح قشنگ و از اون همه مهربونی که بوی قشنگش توی همه جای حرم پخش بود . صدای امام رضا(ع) رو اگه دقت می کردی میشنیدی که می گفت خوش اومدی ای مهمان . نه اینکه مسلمونی نه غیر مسلمون ، مهم نیست . خوش اومدی مهمون و درها رو دستور میداد که برات باز کنن و از توی مهمون پذیرایی کنن .

یادم میاد زمستون پارسال که صحن های حرم پر از برف شده بود چطور پرواز می کردم و لذت می بردم .

یه عمر هر کس ما رو می دید ، می گفت آقا التماس دعا . حالا من باید به کی بگم آقا التماس دعا ؟!؟!؟!؟!

بدون عنوان

hajatrava — Thu, 18 Sep 2008 19:47:42 GMT

سلام ،

این بدون عنوان را بدون عنوان آغاز می کنم برای بدون عنوان های زندگی ام . آنهایی که تاکنون برایم اتفاق افتاده و من در گیر و دار روزهای پرمشغله و زندگانی روزمره هر انسانی که نیاز به خورد وخوراک و لذت و شهوت دارد به دنبال بدون عنوان های بدون شرحی می گردم که شاید قسمتی از سؤالات شبانه روزی ام را در آن پیدا کنم .

تلاش چندین ماهه ام با موفقیت به نتیجه رسیده و گذرگاهی جدید در زندگانی ام ایجاد کرده . گذرگاهی که آغاز سفری پرفراز و نشیب است و من دراین شب جمعه قبل از سفر ، منتظر نوری از انتهای این گذرگاهم تا کورسویی شود برایم دراین تاریکی و ابهام .

سه ماه و سیزده روز پیش فتح بابی دیگر داشتم در این زندگی . آنچه دیگران بغیر از اشتباه نمی پندارندش و من در کشاکش این نگاه ها و نظرات بدنبال آنچه می گردم که همواره بدنبالش بودم .

و اینک در آخرین شب جمعه ام در مشهد ، قبل از سفر تاریخی ام در گذرگاه جدید ، بدنبال نوری می گردم تا کورسویی شود برایم در این تاریکی و ابهام . دیگران می ترسند و نگرانند و من ... . نه !!! من نمی ترسم !!! نگران هم نیستم !!! تنها منتظرم !!! منتظر نوری هستم ازانتهای این گذرگاه تا کورسویی شود برایم در این تاریکی و ابهام .

گلدان سفالي و گل سرخ

hajatrava — Fri, 25 Jul 2008 13:33:18 GMT

آلساندرا مارين ، داستان زير را تعريف مي كند :

استاد بزرگ و نگهبان ، وظيفه ي مراقبت از يك صومعه ي ذن را بين خود تقسيم كردند . يك روز نگهبان درگذشت و بايد كس ديگري را جايگزين او مي كردند .

استاد بزرگ همه ي شاگردها را جمع كرد تا مشخص كند افتخار كار در كنار او نصيب كدام يك از آن ها خواهد شد .

استاد بزرگ گفت : « مسأله اي مطرح مي كنم . كسي كه اول اين مسأله را حل كند ، نگهبان جديد معبد خواهد بود .»

بعد نيمكتي در وسط تالار گذاشت . روي نيمكت ، گلدان سفالي گران بهايي گذاشت كه گل سرخي در آن قرار داشت .

استاد گفت : « مسأله اين است.»

شاگردها حيران به گلدان نگاه مي كردند ؛ به طرح هاي پيچيده نادر روي سفال ، به تازگي و زيبايي گل . منظور چه بود ؟ چه كاربايد مي كردند ؟ معما چه بود ؟

پس از چند دقيقه ، يكي از شاگردها برخاست ، به استاد و شاگردهاي پيرامونش نگاه كرد ، وبعد مصممانه به طرف گلدان رفت و آن را روي زمين انداخت و شكست .

استاد گفت :« تو نگهبان جديد مايي .»

وقتي شاگرد به جاي خودش برگشت ، استاد بزرگ توضيح داد :

« من خيلي واضح توضيح دادم . گفتم كه مسأله اي پيش روي شما مي گذارم . يك مسأله هرچه كه زيبا و شگفت انگيز باشد ، بايد از پيش رو برداشته شود . مشكل ، مشكل است . مي تواند يك گلدان سفالي بسيار كمياب باشد . مي تواند عشق زيبايي باشد كه ديگر براي ما معنايي ندارد . مي تواند راهي باشد كه بايد آن را ترك كنيم ، اما اصرار داريم به راه مان ادامه بدهيم . چون به ما آرامش مي بخشد . تنها يك راه براي از ميان برداشتن مشكل وجود دارد : حمله مستقيم به آن . در اين لحظه ، نمي توان دلسوزي كرد ، نبايد بگذاريم كه جنبه هاي زيبا و شگفت انگيز تعارضي كه پيش روي ماست ، مارا وسوسه كند . »

قصه هایی برای پدران ، فرزندان ، نوه ها / پائولو کوئلیو

لیله الرغائب

hajatrava — Mon, 16 Jul 2007 18:12:18 GMT

آرزو ؟

شاید آرزوی سلامتی !!!

شاید آرزوی روزی در دنیا بدون جنگ و خون و مرگ !!!

شاید آرزوی یک روز کامل !!!

شاید آرزوی مال و پول و ثروت !!!

شاید آرزوی یک معشوقه !!!

شاید ...

ولی یک آرزو که همه اینها را دارد :

« آرزو می کنم زمانی برسد که در کنار شومینه ای گرم ، بر روی صندلی راحتی ، درحال خواندن یکی از شاهکارهای ادبی جهان به زبان اصلی و با کاغذهای کاهی و چاپ سنگی ، هر از چندگاهی سرم را به سمت میز کوچک کنارم بچرخانم و از دیدن بخار چای داغ روی آن لذت ببرم »

شاید این آرزوی من باشد !!!

درد بی دردی علاجش آتش است

hajatrava — Sun, 10 Jun 2007 17:15:18 GMT

می خواستم کلی بنویسم درباره اینکه مدتی است درد به سراغم نیامده که حس نوشتنم بگیرد . به قول آن دوستمان آدم تا دردش نگیرد نوشتنش هم نمی گیرد . ولی هرچه می خواهم همین ها را هم بنویسم باز نمی توانم . همین که دردی ندارم را هم نمی توانم بنویسم . مثلا قدیم تر ها که برادرم ازدواج کرد درد ازدواج او مرا وادار به نوشتن مطلب « وقتی برادرت رفیقت باشد » کرد . ولی حالا آن درد را هم دیگر ندارم . یا مثلا یک بار دیگر وقتی یکی از دوستانم فوت کرد باز مطلبی در موردش نوشتم ولی الان درد دوری او را هم دیگر احساس نمی کنم . آنقدر هم خلاقیت ندارم که برای خود درد بسازم . مثلا مثل دوستان راوی ام نیستم . یاد شعری از پاپلو نرودا افتادم که می گوید : « مواظب باشیم که دچار مرگ تدریجی نشویم ... » . در این گذار دو روزه زندگی نیز فکر مرگ تدریجی شاید بتواند دردی برای هر فرد ایجاد کند ولی باز هم من دردی احساس نمی کنم . بعضی وقتها فکری می شوم که شاید دچار همان بیماری دپرسی وبلاگی شده ام ولی باز همین فکرهم دردی به جانم نمی اندازد .

چند روز پیشتر ها داشت کمکی دردم می آمد . زمانی که گریه مادر و غم پدر را در سالروز امام (ره) می دیدیم ولی باز من دردی نداشتم ... ( ما بقی این متن به دلیل عدم وجود درد کافی به آینده موکول میگردد )

کودک

hajatrava — Sat, 12 May 2007 20:09:00 GMT

وقتی که نوزاد به دنیا آمد ، فرزند اول که ۴ ساله بود از پدر و مادرش خواست تا او را با بچه تنها بگذارند . پدر و مادر با ترس از اینکه او مثل بقیه بچه های ۴ ساله حسادت کند و موجب آزار نوزاد شود او را تنها گذاشته و از لای درب نیمه باز مراقب او بودند .

وقتی کودک دید که به خواست خود رسیده است با نوک پا به طرف گهواره رفت ، روی نوزاد خم شد و آرام پرسید :

« بگو خدا چه شکلیه ؟ من دیگه یادم رفته !!! »

دیدن یا ندیدن : مساله این است !!!

hajatrava — Mon, 16 Apr 2007 20:39:08 GMT

چند وقتي است فكري شده ام كه دنياي نابينايان چگونه است ! چند وقتي است با خود مي گويم اگر نابينا مي شدم چه اتفاقي رخ مي داد . چگونه با اين موضوع برخورد مي كردم . مني كه سالهاست رنگ هاي زيباي اين دنيا را ديده ام . چهره كساني كه دوستشان دارم ديده ام . سطور پر رمز و راز قرآن را ديده ام . آيات الهي در اين دنيا را ديده ام . اگر همچو مني ناگاه از داشتن همچين موهبتي محروم شود چه خواهم كرد ؟

اين روزها به اين فكر مي كنم كه آيا اين توانايي را دارم كه اگر خدا موهبتي از من بگيرد باز به زندگي كه هم اكنون دارم بدون هيچ دردسري ادامه دهم ؟

اين روزها به اين فكر مي كنم كه اگر اين نعمت را نداشتم ، در دنياي نابينايي همان چيزي را خواهم داشت كه در زندگي اكنونم دارم ؟ و يا در ازاي ازدست دادن مواردي از اين دنياي بينا به مواردي در دنياي نابينا دست خواهم يافت ؟

در حساب و كتاب بعضي از اوراق اين دفتر توانمند و پيروز بيرون مي آيم و در اوراقي ديگر بازنده و شكست خورده و نوميد .

بعضي وقت ها فكر مي كنم كه اگر اكنون بعد از اين بيست و اندي سال تجربه ديدن ، ناگهان نديدن بلايي به سرم مي آورد كه نمي توانم در آن دنياي تاريك زندگي را حتي براي يك لحظه تحمل كنم .

بعضي وقت ها فكر مي كنم كه آن را تجربه نكرده ام و نمي دانم كه در گوشه و كنار دنياي تاريكي چه روشني هايي موجود است !

بعضي وقت ها فكر مي كنم كه اگر نابينا شوم ، سكوتي سنگين را دنبال خواهم كرد . فكر مي كنم كه اگر نابينا بودم مجبور بودم با دقت بيشتري گوش فرا دهم وهمين باعث مي شدم كه كمتر صحبت كنم و سكوت كذا را تجربه كنم .

بعضي وقت ها فكر مي كنم ، اگر در مواردي كه بخاطر حرف زدن مشكلاتي برايم پيش آمده ، اگر نابينا بودم و اگر اين اجبار برايم پيش مي آمد كه كمتر صحبت بكنم شايد آن مشكلات برايم پيش نمي آمد .

بعضي وقت ها فكر مي كنم ، نابينا كه مي شدم ديگر گريه نمي كردم . فكر مي كنم چون ديگر چشمي براي ديدن ندارم ، گريه اي هم بر گوشه اش نمي نشست .

بعضي وقت ها فكر مي كنم اگر نابينا شوم و چشم ديده ام از ديدن محروم شود ، راحت تر مي توانم چشم دل باز كنم .

بعضي وقت ها فكر مي كنم اگر نابينا شوم ، چنان گوش هايم را تيز مي كنم كه بتوانم حرف هاي دل مردم را هم بشنوم .

بعضي وقت ها فكر مي كنم اگر نابينا شوم ، بخاطر يك بي دقتي كوچك چه بلاهايي كه به سرم نمي آيد .

بعضي وقت ها فكر مي كنم اگر نابينا شوم ، دلم آزاد مي شود .

بعضي وقت ها فكر مي كنم ...

اصلااين فكر ها به چه كار من مي آيد .

من نه تجربه نابينا بودن را دارم نه با افراد نابينا هم نشين بوده ام كه بتوانم از بد و خوب دنيايشان سر در بياورم .

پ.ن:

۱- خدا را به اندازه تمامی ستارگان و آسمان ها و زمین و موجودات موجود بین آنان از بابت تمامی نعماتی که به من اعطا کرده سپاس گذارم .

۲- قدیم هامی گفتند هوای بهار خواب آور است . ما اضافه می کنیم که علاوه بر تجربه دو در کردن کلاس های هشت صبح ، هوای بهار جنون آور هم هست تا اینکه مسیر ۱۰۵۲۶ متری خانه تا دانشگاه را پیاده گز کنی شاید به شهرداری ثابت کنی که فاصله ای که بر روی نقشه زده اشتباه است .

۳- ما که نتوانستیم حرفمان را بزنیم ، خدا کند شما مثل ما بین آسمان و زمین نمانید .

۴- ما پیگیر حرکت انقلابی مان هستیم . شما هم دعا کنید .

من و او

hajatrava — Tue, 27 Mar 2007 10:14:56 GMT

* اول او شروع کرد همان طور که اول من شروع کرده بودم .

** اول او سلام کرد همان طور که اول من سلام کرده بودم .

*** اول او آمد همان طور که اول من آمده بودم .

**** اول او خواست همان طور که اول من خواسته بودم .

***** اول او مجبورم کرد همان طور که اول من مجبور کرده بودم .

****** اول او همان طور که اول من .

خدا کند که آخر این مثل آخر آن نباشد .

گهی پشت به زین و گهی زین به پشت .

یک جور نقش سید و حاجی است این میان که در دور تسلسلی اش ما مکان حاجی و سیدمان جابجا شده . خدا بخیر بگذراند .

عشق

hajatrava — Wed, 21 Mar 2007 05:43:21 GMT

سال نو مبارک

عشق را ، گفتم به دل معني كند

جان ، زعِطر عشق ، مستغني كند

گفت : آشفتي منِ خوابيده را

چون كنم معني ، من ، آن ناديده را

ليك ، زو ، من دوش خوابي ديده ام

وصف او از عاشقان بشنيده ام

هركسي زو داستاني مي سرود

اين يكي را باغ بود آن را چو رود

جمله هائي مانده يادم اينچنين

آنچه دانم من همينست و همين

عشق يعني رفتن اندر چاه دل

از طلسم آزاد كردن ، آه دل

عشق ، جان را جمله سودا كردنست

راز دل يكباره رسوا كردنست

عشق يعني چشمه اي پاك و زلال

جَستن از كُهسار دل بي قيل و قال

عشق يعني ديدن خرد و كلان

در سراي دل عزيزي همچو جان

عشق يعني كور بودن ، كور ، كور

نا توان از ديدني ها ، غير نور

عشق يعني بوسه بر گلبرگ گُل

لب به لب با جام لاله پُر زمُل

عشق چون چشمان پاك عاشقان

ماه ديدن ، ياررا ، در آسمان

عشق يعني مايه رنگِ زندگي

جَستَن و روئيدن و بالندگي

عشق يعني ديدن سرو چمن

بي بَر و آزاد در دشت و دَمَن

و اینک صفر ...

hajatrava — Sun, 18 Mar 2007 15:19:18 GMT

******************************************************

شاهنشهی که شیشه جان ها بدست اوست

گربشکند به سنگ فقط ناز شصت اوست

گر جرم من عشق است و مرا محكمه آرند

بر جرم چـنين چـوبـة دارم بسـپارند

باكي نبُوَد مُلك اگر مُلك تو باشـد

با نام تو بگذار که حکمم بنگارند

خاك بقيع و

نرده و

اولاد زهرا

لا أسئلُ اجراٌ عجب تعبير گشته

بيت الحزن را

هم

نبوده چشم ديدن

الّا المودّه اينچنين تفسير گشته

از دور

ديدم من حسن جانم

مزارت

با چشم خود

ديدم

نوشته روي خاكت:

با خون دل ، خشگيده لب ها ، سير گشته

شايد

كبوتر ها

به پروازند اينجا

دل ناله دارند

از جفا و ظلم اعداء

هر لحظه با پرواز خود

آواز دارند

جسم حسن مصدوم نوك تير گشته

خاك

آنچنان

اينجا گشايد عقده هارا

انگار نجوا مي كند

نا گفته هارا

در گوش ما

گويد

به سنّ نو جواني

زهرا چرا از زندگاني سير گشته

دل

ناله مي دارد

علي

همخانه تان كو ؟

اي آل هاشم

كويتان كو؟

كوچه تان كو ؟

با نام كوچه

يادم آيد

ناگهاني

زينب چرا در خردسالي پير گشته